Escribir es una quimera que consiste en dar forma a lo que se ignora; manejar lo que no se entiende, moldearlo, hasta conseguir que no tenga forma alguna y a la vez las contenga todas.
Si no escribo, no me entiendo. Si no escribo, no me escapo. (Ni del mundo, ni de mi misma). Y ando desesperadamente necesitada de auto-comprensión y huída...
Ha veces pienso que escribir es como prestar atención, pero de verdad, con los ojos bien abiertos. Tal vez eso no sea suficiente para comprender, pero cada palabra nos acerca un poco más a lo que sin duda nunca alcanzaremos -algo parecido a un camino sin destinación alguna, pero camino al fin y al cabo-.
Digo yo que en el origen de todos los horrores nacidos y destinados a nuestra absurda raza humana, podemos encontrar de todo menos dudas. Cospedales y Gallardones pueden padecer almorranas, pero jamás dudas.
Com més escrivim, més ignorem (més imaginem, més versionem la realitat, més naveguem entre la ficció i la no ficció, més reduïm aquesta frontera si és que existeix). Escriure és de bojos! No paris mai, Josep. Un petó!
No puc deixar d'escriure, com no puc deixar de empaitar les infinites propostes que la llum em fa. És una malaltia greu amb un pronòstic, a curt i mig termini, del tot saludable. Tambè és la manera amb la que intento ser petit i gran alhora.
12 comentarios:
¡Menudo arranque! No digo más.
Digo lo mismo, Josep.
Un abrazo
Menudo abrazo y menuda alegría saberte por los inicios de este vete a saber.
Un petó gens menut.
Lo mismo digo, amigo José Luis, y vaya ese abrazo recibido de vuelta.
Si no escribo, no me entiendo.
Si no escribo, no me escapo.
(Ni del mundo, ni de mi misma).
Y ando desesperadamente necesitada de auto-comprensión y huída...
Un abrazo.
¡Qué buen desayuno! Da gusto leer una definición tan sabia de lo que me gusta.
Gracias abrazadas.
Ha veces pienso que escribir es como prestar atención, pero de verdad, con los ojos bien abiertos. Tal vez eso no sea suficiente para comprender, pero cada palabra nos acerca un poco más a lo que sin duda nunca alcanzaremos -algo parecido a un camino sin destinación alguna, pero camino al fin y al cabo-.
Un abrazo enorme, Nómada.
Lo que da gusto es saberte por este territorio de dudas y requiebros.
Un beso agradecido, Isabel.
sin la menor duda, solo escribimos los que dudamos y solo dudamos los que escribimos.
Digo yo que en el origen de todos los horrores nacidos y destinados a nuestra absurda raza humana, podemos encontrar de todo menos dudas. Cospedales y Gallardones pueden padecer almorranas, pero jamás dudas.
Un abrazo indudable, Nán.
Com més escrivim, més ignorem (més imaginem, més versionem la realitat, més naveguem entre la ficció i la no ficció, més reduïm aquesta frontera si és que existeix). Escriure és de bojos! No paris mai, Josep. Un petó!
No puc deixar d'escriure, com no puc deixar de empaitar les infinites propostes que la llum em fa. És una malaltia greu amb un pronòstic, a curt i mig termini, del tot saludable. Tambè és la manera amb la que intento ser petit i gran alhora.
Em fa molta il·lusió saber que hi ets, Laura.
Petons de montanya.
Publicar un comentario